Jedyną ofiarą pozostał wypchnięty z pociągu Łukasz Simlat. W porę, co prawda, dotarł do szpitala, ale pozostawił niewygodnie uwierające całą ekipę pytanie o odpowiedzialność, rozwijane w niekończących się bilansach opłacalności zbrodni popełnionej w filmie, pytanie tym bardziej naglące, że sprawcy tymczasem się rozeszli: Robert Więckiewicz wskoczył już do nowego filmu — reżyserowanego przez Marka Koterskiego, Gabriela Muskała zakończyła zdjęcia w filmie Anny Wieczur-Bluszcz, a potem wyjechała za granicę pisać własny scenariusz.

Łukasz już leży na oddziale, jednak ran i obrażeń wciąż mu przybywa, Patrycja z make-up intensywnie pracuje nad pogorszeniem jego stanu. Starannie mnoży jego rany i siniaki. Bardziej doprawiła Łukasza niż napastnicy w pociągu. Komputerowiec obniża parametry jego organizmu na szpitalnym monitorze. Tych depresyjnych działań pilnie nadzorują na zmianę konsultanci - lekarz i siostra przełożona.

Inscenizacja pochłania Grega. Podniesienie bezwładnego ciała to nie przelewki. Ale Łukasz jest w garniturze. Świetnie, jest za co złapać i można wyrzucać. Tylko trzeba zgrać prędkość: samo wyrzucenie zwolnić,  a potem przyśpieszyć. Można też zastosować tricki montażowe, szybki szwenk Simlat-chuligani, a na tym szwenku cięcie. Rozstrzygnięcie przyjdzie w postprodukcji. Teraz najważniejsze: kto ma wylecieć z pociągu, kaskader czy Simlat? Początkowo Łukasza mieli dublować kaskaderzy. Łukasz położył się spać z myślą, że na planie zjawi się dopiero po południu. Ale o 9 rano alarm. Jednak nie kaskaderzy. Z pociągu Łukasz wyleci osobiście. Cieszy się. Potem przejmie go grafik komputerowy. Ten mu dopiero dołoży.

Autor: Janusz Margański. Fotografie: Phillip Skraba

Alek brudzi się czekoladą. Nie ma zapasowej koszulki. Klęska! Faustyna Król, asystent kostiumografa śpieszy na odsiecz. Woda, środki chemiczne, jak matka w trakcie komunijnego przyjęcia wspierana przed ciotki — pomaga jej Patrycja. Swieta Ślawska, garderobiana tymczasem kontroluje sytuację na planie.  Jak w rodzinie.

Próba w salonie na kanapie. Robert za chwilę ma wpaść do domu i złożyć Gabrieli życzenia z okazji rocznicy ślubu. Tekst nie leży, nie przechodzi przez usta, sytuacja konwencjonalna, ale pełna napięć i przez to trudna. Nagle Robert przerywa próbę. - Nie, nie lubię tak na kanapie. Pójdziemy na górę do sypialni, samo się ułoży.

Autor: Janusz Margański. Fotografia: Phillip Skraba