Trudno określić jakiego gatunku jest film „Okrucieństwo”. Mamy tu wątki dramatyczne, kryminalne, a główna bohaterka – jej styl ubierania się i zachowanie – jest jakby żywcem wyjęta z mało ambitnego kina młodzieżowego. Sam tytuł może sugerować produkcję pełną napięcia, niepozbawioną brutalności. Również zawiązanie akcji wydaje się być świetne dla rasowego, szarpiącego nerwy thrillera. W efekcie jednak otrzymujemy przede wszystkim film mało wiarygodny.
Wika jest typową nastolatką przeżywającą buntowniczy okres wieku młodzieńczego. Ubiera się w bluzy z kapturem, obowiązkowo o kilka numerów za duże, i równie pokaźnych rozmiarów bojówki. Gardzi spódnicami, a najbliższe otoczenie uracza sporym arsenałem chamskich odzywek. Ma swoją wizję świata, nie chodzi do szkoły, szuka prawdziwej wolności. Wszystko więc wedle obowiązującego kanonu określającego zepsutą, młodą dziewczynę. Pasja Wiki jest fotografia. Można powiedzieć, że robiąc zdjęcia praktycznie wszystkim, dystansuje się w ten sposób do rzeczywistości – patrzy na nią przez pryzmat obiektywu. Pewnego dnia przez przypadek uwiecznia pozamałżeńskie igraszki sąsiada z pobliskiego bloku. Dowód zdrady postanawia zamienić na całkiem pokaźną sumę pieniędzy. Zaczyna od drobnego szantażu, a kiedy ten się nie udaje, namawia kochankę jurnego sąsiada – Zoję – do wspólnej zemsty na mężczyźnie, który, jak się zdaję, nie oszukiwał tylko żony.
Brzmi to może trochę skomplikowanie i mało wiarygodnie. I tak jest w istocie – scenariusz tego filmu razi przede wszystkim nieprawdopodobnością. Dorosła kobieta daje się wciągnąć w dziwną grę rozkapryszonej i znudzonej życiem nastolatki. W swoich nieprawych poczynaniach bohaterki zachodzą coraz dalej – kradzieże samochodu, podpalenia. Cóż – jak zmieniać swoje życie, to na całego. „Okrucieństwo” dziwną manierą próbuje również udawać, że zwykłe zbiegi okoliczności są w istocie misternym planem Wiki – bohaterki sprawnie uciekają policji, a nawet przesiadując w kawiarni w przeciągu zaledwie kilku minut znajdują chętną osobę, która da im dach na głową. Talent przekonywania zaiste imponujący, szkoda, że w żaden sposób nie podparty dobrymi dialogami.
Twórcy chyba nie do końca wiedzieli co zrobić ze scenariuszem, który sam w sobie i tak ma wiele usterek. Nie mogli się zdecydować, czy zrobić film o ucieczce i feministycznym buncie pary kobiet, czy też może udać, że film jest kryminałem lub też wnikliwy wejściem w bezlitosną psychikę bohaterów. Żaden z tych pomysłów nie wypalił, a w efekcie dostaliśmy produkcję niespójną i na poły fantastyczną. W dodatku w żaden sposób nie wpływającą na emocje widza, nie pozwalającą się zaangażować.
