„Absolwentka” to nie zawsze śmieszna i sztampowa komedyjka młodzieżowa, na tyle jednak sprawna w swoim gatunku by skwitować ją raczej wzruszeniem ramion niż mieszaniem z błotem.
To ostatnie stało się udziałem filmu za sprawą zagranicznych krytyków, którzy prawie jak jeden mąż równali „Absolwentkę” z poziomem gruntu. Ba, zarzucano nawet filmowi seksizm i propagowanie tradycjonalistycznego światopoglądu, w którym kobieta nie jest pełna ani spełniona bez mężczyzny, nawet jeśli odnosi sukces. Rzeczywiście, opowiedziana tu historia, przynajmniej w finale, prezentuje tę rzadszą w kinie sytuację – kobietę uganiającą się za mężczyzną. Przesadą jest jednak dorabianie do tego typu fabuły jakiejś ideologii. Istotniejszy wydaje się już fakt, że bohaterka jest tytułową absolwentką, a więc młodą osobą, która po studiach stara się ułożyć sobie dorosłe życie – tak zawodowe jak i rodzinno-uczuciowe.
Rezolutną Ryden poznajemy bowiem w dniu zakończenia koledżu, będącym zwieńczeniem jej dotychczasowej drogi życiowej i spełnieniem marzeń. Jak się bowiem przekonujemy we wstępnym monologu Ryden przez cały swój szkolny żywot starała się wypadać jak najlepiej, a w efekcie ukończyć z dobrymi stopniami koledż i zdobyć wymarzoną pracę. Ryden, choć ma wygląd modelki, jest bowiem nieco outsiderką i marzycielką – kocha książki, chce pracować tak jak lubi (w dużym wydawnictwie, a nie korporacji), a jej najlepszym przyjacielem jest spokojny chłopak z lubością oddający się grze na gitarze i pocieszaniu oraz dopingowaniu koleżanki.
Dalszy rozwój fabuły nietrudno przewidzieć: pracę zgarnia bohaterce sprzed nosa znienawidzona „przyjaciółka”, dziewczyna przekonuje się, że z zatrudnieniem nie jest łatwo i ima się różnych zajęć, a w sferze uczuciowej coraz wyraźniej widać, że kolega czuje skrycie do Ryden coś więcej, ale – co znów jest dość oczywiste – przed happy endem nie obejdzie się bez perturbacji i związku z przypadkowym przystojniakiem. Wątek romantyczny wysuwa się szybko na pierwszy plan i wypełnia całość fabuły. Nie ma tu skupiania się na brutalnym wejściu w dorosłość (choć w dialogach rodzice sprzedają bohaterce mądrości o tym, że świat jest trudny i nieidealny) problemach ze znalezieniem pracy, jakiejkolwiek analizy przypadku Ryden – adekwatności jej wykształcenia, jej cech osobowościowych, faktu zamieszkiwania w małym (w domyśle) miasteczku. Dziewczyna nie dostaje pracy, nawet kiepskiej, tymczasowej – bo tak założyli sobie scenarzyści, w finale otrzymuje pracę wymarzoną, prestiżową dobrze płatną – bo taki był wymóg happy endu. Myliłby się wiec ten, kto oczekiwałby po „Absolwentce” oddawania ducha czasu i odnoszenia się w jakiś głębszy sposób do trawiącego Amerykę kryzysu. Owszem, było to zalążkiem pomysłu, jednak rozwinął się on w standardową młodzieżową komedię romantyczną.
Jako „romcom” skrzyżowany z „teen movie” „Absolwentka” radzi sobie przeciętnie, choć oglądać ją można bez większego zgrzytania zębami. Naturalnie z ekranu wylewają się słodko-ckliwe klisze, rozwój fabuły jest przewidywalny przez cały czas trwania filmu, aż do oczywistego finału. Jednak to jest dokładnie to, czego oczekuje się po tego typu filmach – dobrze znanej fabuły, sympatycznych postaci (i tu grająca główną rolę Alexis Bledel sprawdza się doskonale dzięki łagodnemu typowi urody), wzruszających momentów przetykanych chwilami humoru (rolę comic relief pełni Michael Keaton grający – w bardzo swoim stylu – nieco przygłupiego ojca bohaterki) i żadnych udziwnień (jakie były udziałem potworków w rodzaju „Każdy chce być Włochem”). I to się w sumie twórcom filmu udało. Co oczywiście nie znaczy, że nie ma w kinie ciekawszych rzeczy do oglądania. Za to jako telewizyjna zapchajdziura w weekendowe przedpołudnie „Absolwentka” sprawdziłaby się z pewnością.
