Sylwetka Pablo Nerudy

Pablo Neruda, a właściwie Neftali Ricardo Reyes y Basoal, urodził się w roku 1904 w Parral, Chile, w rodzinie robotnika kolejowego. Jego pierwszy tomik poetycki zatytułowany "Cresculario" powstał w roku 1923, wydano go drukiem w obiegu prywatnym. Sukces literacki przyniósł mu tom "Viente poemas de amor y una cancion desperada", wydany w roku 1924. Na fali sukcesu rząd chilijski powierzył poecie liczne funkcje reprezentacyjne w latach 1927 - 1994 w wielu krajach Europy i Azji. W roku 1934 Neruda przybył do Madrytu, ale jego działalność polityczna doprowadziła do odwołania go z placówki trzy lata później. Wkrótce potem jednak powrócił do Europy jako opiekun uchodźców hiszpańskich. W Hiszpanii pomógł utworzyć jedno z najważniejszych pism literackich i tłumaczył poezje Williama Blake'a. W latach 1939 - 1943 pełnił funkcję konsula Chile w Meksyku. Po powrocie do Chile został członkiem partii komunistycznej, z jej ramienia był posłem do senatu w latach 1945 - 1948. Po zdelegalizowaniu partii wydalono go z senatu i zmuszono do emigracji. Po opuszczeniu kraju poeta przebywał m.in. na niewielkiej wysepce u południowych wybrzeży Włoch. Do Chile powrócił w roku 1953. W roku 1970 został mianowany kandydatem na prezydenta z ramienia partii komunistycznej. W latach 1970 - 1972 był ambasadorem Chile we Francji. W 1971 otrzymał Literacką Nagrodę Nobla. Chory na raka zmuszony był wycofać się z czynnego życia politycznego i dyplomatycznego. Zmarł na skutek ataku serca w roku 1973, dwanaście dni po zamachu stanu w Chile, który obalił rząd prezydenta Allende i doprowadził do utworzenia dyktatury wojskowej. Literackim testamentem poety jest tom "Confeso che he vivido".